Sayın “İsimsiz”,

6.10.2008 tarihli mailinizi aldım.

Kıymetli yavrum, mailini okuduktan sonra gördüm ki sana en ufak faydası olmamış. Eski hamam, eski tas. Yine olaylara trajik bir gözle bakıyor, işlerini içe atmakla, ağlamakla hallediyorsun. Bil ki bu daha maça başlamadan maçı kaybetmektir. Sahaya öyle çıkıyorsun ki günümüzdeki Fenerbahçe’den farkın yok. Ne bir mücadele ruhu, ne bir aşk, ne bir gayret. Ben olsam ne yapar eder oğlumla veya kızımla dialog kurarım. Bir gün ona havanın durumuna göre “Haydi gidelim bir dondurma yiyelim” veya “Bir tatlı yiyelim” derim. Yavaş yavaş onun gönül dünyasına girer, yeri geldikçe ona olan sevgimi, saygımı belirtirim. Sonra yavaş yavaş esas konulara girerim. Hayatta hiç bir insan samimi olarak sevgi, saygı, ilgi gördüğü bir insana bigane kalamaz. Sen bunların hiçbirini yapmıyorsun. Sadece ah-ü vah ediyorsun. Ama bunlar insana birşey kazandırmaz ki. Sadece kendimizi aldatmış oluruz. Beraber kitap okumak, beraber televizyonda bir film izlemek insanları birbirine yaklaştıran minicik olaylardır.

Selam, sevgi ve saygı ile.

Sabri Tandoğan

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :