Esra

Değerli Büyüğüm,biliyorsunuz benim annem bir rahatsızlık geçirmişti
ve onu fizik tedavi merkezine götürüyorum.Orada  dikkatimi çeken
bir kardeşimiz var.Onu anlatmak istiyorum.Adı Mustafa ve onyedi
yaşında.Doğuştan kaslarında problem olduğu için tam olarak ellerini
ve vücudunu kullanamıyor.Ama o kadar azimliki.Oraya gelen
hastaların çoğu hayatlarından bezmiş,sıkıldıklarını ifade eder
tarzda konuşurken Mustafa gülerek ve çok neşeli bir şekilde
konuşuyor herkesle.Fizyoterapistinin verdiği
hareketleri,söylediklerini elinden gelenin en iyisiyle,üstün bir
performans göstererek yapıyor.Dakikalarca paralel yürüme bandında
engel geçme,germe ve yürüme çalışması yapıyor hiç bıkmadan ve
gülerek.Üstelik bir yandan da üniversite sınavlarına hazırlanmak
için dershaneye devam ediyor,dershane çıkışında öğleden sonra
tedavi merkezine geliyor.Ben ona birgün dedim ki:"Mustafa diğer
hastalar senin kadar neşeli,gayretli,azimli değil,seni tebrik
ederim sen çok başarılısın bu konuda."
O da bana dedi ki:"Bu hastalığı Allah bana verdiyse demek ki bir
bildiği var.O ne demişse o olur ve muhakkak sonunda bir hayır
vardır ki bana vermiş." dedi.
O değerli insanı burada anlatmak istedim.Hayata isyan etmek,etrafa
kızmak kimselere birşey kazandırmıyor.Mustafa bunu birebir öğreten
bir eğitmen gibi çevresine ışık saçıyor.Tıpkı sizin gibi Hocam.
Sizde onca hastalığınıza,çektiğiniz çilelere,iftiralara,yanlış
anlamalara rağmen gece gündüz demiyor insanlara hizmet etmek için
çırpınıyorsunuz.Allah sizden razı olsun ve kalplerimizi daima
sizinle beraber kılsın.
Ellerinizden hürmetle öpüyorum,Müsaadenizle...

Sayın Sabri Tandoğan'ın cevaben yazdıkları :